Iraanse film - Unfinished Stories (2007)


Unfinished Stories
Drie wanhopige vrouwen en een melancholieke soldaat dolen gedurende een lange koude winternacht door de straten van Teheran. We krijgen een grimmig beeld van Iran voorgeschoteld: de jeugd heeft weinig perspectieven en de vrouwen zitten bekneld in tal van beperkingen. De film biedt geen oplossingen of hoop, maar bevat ook geen verwijten. We zien vier onvoltooide verhalen over slachtoffers van conventies, zonder dat er sprake is van aanwijsbare daders.

Unfinished Stories is een low budget film (opgenomen met digitale video, overgeschreven op 35mm) en werd geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Purya Azarbayajani. Hij kon in 2008 niet aanwezig zijn in Rotterdam, omdat hij in militaire dienst zit. Zijn debuutfilm ging precies een jaar eerder in première op het filmfestival van Teheran en is sindsdien bezig met een succesvol roulement langs internationale filmfestivals (o.a. Toronto).
 
Unfinished Stories mag echer niet in Iran vertoond worden. Welkom in de club: ook de films van grote regisseurs als Jalili (Hafez) of Panahi (Off Side) zijn steevast afhankelijk van de grillen van de censuur. Behalve de pijn van gebrek aan publiek betekent dit voor Azarbayajani ook een financieel probleem: zonder distributie komt de jonge onafhankelijke filmmaker niet uit de kosten. Gaat het hem lukken een tweede speelfilm van de grond te krijgen? Ook dit is een ‘unfinished story’.
(gepubliceerd in Daily Tiger nr 9 (1-2-2008) 37th IFFR)
 
Synopsis van Unfinished Stories
Een tienermeisje is verliefd op een jongen, maar hun ouders staan niet toe dat ze elkaar zien. Ze besluiten weg te lopen en hun ouders voor voldongen feiten te stellen. Het meisje wacht op haar geliefde bij de bushalte waar ze elkaar voor het eerst spraken, maar het lukt de jongen niet weg te komen.
Een middelbare, getrouwde vrouw is zwanger, maar haar man is hier woedend over en zet haar het huis uit. Ze staat alleen. De zedenpolitie arresteert haar, want een eenzamen vrouw midden in de nacht kan in hun optiek alleen maar een hoer zijn. De politiechef heeft zijn eigen problemen met een ziek kind. De vrouw kan haar weg vervolgen, en gaat uit wanhoop op zoek naar een illegale abortus.
In het ziekenhuis krijgt een jonge moeder middenin de nacht bezoek van een oud koppel, haar huisbazen. Ze vertellen dat haar echtgenoot in de gevangenis zit en de ziekenhuisrekening niet kan betalen. Zonder geld mag ze haar baby niet meenemen. Ze besluit uit het ziekenhuis te vluchten met haar baby.
De melancholieke soldaat treurt om zijn geliefde, die met een andere man moest trouwen. Hij keert met verlof terug naar huis, maar mag haar niet ontmoeten.
 
Meer over Unfinished Stories (en het IFFR 2008) op de blog van Parwin Mirrahimy, directeur van het Nederlandse Iraans Filmfestival:
http://www.vn.nl/Verhalen/Blogs/BlogInternationaalFilmFestivalRotterdam.htm:
 
“... Het aangrijpende Unfinished Stories van de beginnende Iraanse cineast Pourya Azarbayjani maakt al meer indruk. Drie vrouwen dolen door een nachtelijk Teheran op zoek naar veiligheid en geborgenheid. Een tienermeisje wil samen met haar verboden liefde van huis weglopen maar het vriendje laat het afweten, een dertiger blijkt zwanger en wordt door de vader van het kind het huis uit geschopt en tenslotte vlucht een pas bevallen jonge vrouw met de verkeerde baby in haar armen uit het ziekenhuis omdat zij bang is dat haar kind haar wordt afgenomen. De wanhoop van de vrouwen is voelbaar doordat Azarbayjani zijn film klein houdt, het verhaal ogenschijnlijk eenvoudig, zijn filmstijl rustig. Zijn film doet aanvankelijk aan het meermaals bekroonde The Circle van Jafar Panahi denken door de doelloos ronddolende vrouwen die elkaar even lijken te ontmoeten om dan weer ieder een andere richting op te gaan.
De schaarsverlichte, slecht geasfalteerde straten van de Iraanse hoofdstad bieden de vrouwen geen veilige hoekjes om zich op te houden; overal waar ze gaan of staan worden ze door bemoeizuchtige heren lastiggevallen. Of de vrouwen het redden, wordt niet duidelijk, vandaar de titel van de film.
Bij het nagesprek blijkt dat de maker van de film, de 27-jarige Azarbayjani, Iran niet mocht verlaten in verband met zijn nog te vervullen dienstplicht. In zijn plaats was producent Katayoon Shahabi, een veelgeziene festivalgast, present. Zij beantwoordde de vragen van het publiek en vertelde iets meer over de situatie van de filmmaker. Of het de jonge Azarbayjani bijvoorbeeld lukt zijn film aan het buitenland te verkopen om zo geld te verkrijgen voor een tweede project, is nog maar de vraag. Unfinished Stories mag niet in Iran worden vertoond, hetgeen u vast niet verbaast gezien het maatschappijkritische karakter van de film. Weer een getalenteerde jonge hond die zijn heil op buitenlandse filmfestivals moet zoeken terwijl kunst juist een brug zou kunnen slaan tussen het geïsoleerde, voor velen vreemde Iran en het (bevooroordeelde) westen.”

A selectie van overige speelfilms met stadsverhalen in Teheran
-  Tehroun (N. Takmil Homayoun, 2009)
- Fireworks Wednesday (A. Farhadi, 2006)
- Off Side (J. Panahi, 2006)
- Crimson Gold (J. Panahi, 2005)
- Ten (A. Kiarostami, 2002)
- Tehran 7:00 A.M. (A. Shahab Razavian, 2003)
- 7 Days in Tehran / Les Beaux Lendemains de Tehéran (R. Khatabi, 2001)
- My Name is Taraneh, I’m Fifteen (R. Sadr Ameli, 2001)
- Under the Skin of the City (R. Bani-Etemad, 2000)
- The Girl with the Sneakers (R. Sadr Ameli, 1999)