Iranian Film: Nader and Simin - a Separation (2011)


The story is a realistic portrayal of an Iranian couple in the process of a divorce, with their young teenage daugher standing between them. His old father needs close atention and she wants to go abroad. But also their passion is obviously extinguished. The woman leaves, the man hires a help, it is a women with a small daughter and a jobless husband. Things get ugly between all four grow ups.
 
The film is a moral tale about what is justice, what is the right thing to do in human relationships.
There are a lot of scenes set in an courtroom, but the film contains no judgement about good or wrong. The situation is implicitly seen from the perspectives of the four different grown ups, and the teenager, and the little girl. The cheerful innocent gaze of the child gives the film the few humoristic moments.
 
All characters are confined in space, the limitations of their lives are visible in a claustrofobic framing.
The mise en scène is fluent: perfectly timed combinations of two or more persons in one frame alternating with persons standing alone, seen in distance.
There is no music and the film has an open end. The spectator has something to think about and has to make up his mind on his own.

The film has been awarded a lot of international prices, such as the Silver Bear at the Filmfestival of Berlin 2011 and the Oscar for Best Foreign Film in 2012.
 
Director Asghar Farhadi started as a play writer and has been leading a modern theatrical group in Tehran. 
His filmography consists of:  Dancing in the Dust (2003), Beautiful City (2004), Fireworks Wednesday (2006), About Elly (2009), Nader and Simin - A Separation (2011, Jodaeiye Nader az Simin).
 
See also:


Dutch Press

" Het drama werkt als een vergrootglas dat de Iraanse verhoudingen scherp neerzet zonder in stereotypen of veroordelingen te vervallen. Bij de rampzalige verwikkelingen waar we getuige van zijn gaat het niet om goed of fout maar om de manier waarop mensen verstrikt kunnen raken in een wirwar van conflicten, loyaliteiten en pogingen de eigen huid te redden.
"Waarom wil je met je dochter naar het buitenland", vraagt een rechter aan Simin. "Nou, vanwege de situatie", luidt het ontwijkende antwoord. De film schetst zo'n situatie. Politiek komt nooit ter sprake, maar de neiging om de getoonde crisis toch als metafoor te zien is onweerstaanbaar. Zodra we dat doen krijgt de bescheiden rol van de dochter plotseling grote betekenis. Misschien moet de jeugd de impasse doorbreken."  
(Leo Bankersen, in De Filmkrant nr. 334, juli/augustus 2011).

Regisseur Asghar Farhadi in een interview met Joost Broeren (De Filmkrant nr. 334, juli/augustus 2011):
"In de openingsscène bepleiten Nader en Simin hun scheiding voor de rechter. De camera en dus de kijker staat op de stoel van die rechter: ik nodig de kijker uit om te oordelen. Het is dus niet de film of ikzelf als filmmaker die het oordeel velt, maar de kijker die daartoe wordt aangemoedigd. Die verantwoordelijkheid wilde ik expliciet maken. Het publiek is niet slechts getuige, ze hebben een rol in wat er gebeurt. Die druk moeten ze door die openingsscène voelen. Ik heb zelf ook best mijn eigen oordeel, maar daar ga ik niets over zeggen!"