Bagdad Cafe (1987)


 
De film toont een licht absurdistisch, eigenzinnig beeld van de Verenigde Staten als een land waar (soms) ruimte is voor zelfontdekking en het uitleven van je individualiteit. 
 
De openingsbeelden tonen een typisch Duitse vrouw die langs de totaal verlaten snelweg in de Mohave woestijn sjokt en een grote koffer met zich meesleept. Ze heeft haar man verlaten en gaat haar eigen weg. Zo komt ze terecht in Bagdad Café, een zeer afgelegen wegrestaurant en motel waar stamgasten en vreemde vogels op zoek zijn naar een kop koffie. De boel wordt gerund door de chaotische en impulsieve Brenda. Haar eerste reactie op de nieuwe gast is achterdocht en woede. Toch ontstaat geleidelijk een toenadering tussen deze twee vrouwen uit verschillende culturen.
 
 
Percy Adlon (1935) begon als acteur en werkte bij de Beierse televisie. Samen met zijn vrouw Eleonore begon hij films te produceren en te regisseren. Bagdad Café is hun grootste succes. Ze verhuisden in 1989 naar California. Percy en Eleonore Adlon maakte in 2004 een toneelmusical van Bagdad Café.
Toneelgroep De Appel maakte in 2013 een eigen toneelbewerking van de film (regie Saskia Mees). Daarnaast was de film ook de inspiratiebron voor een gelijknamige Amerikaanse sitcom met Whoopi Goldberg en Jean Stapleton in de hoofdrollen. Deze CBS-serie werd na twee seizoenen gestopt (1990/1991).
 
De film werd in 1989 onder de titel Out of Rosenheim in Nederland uitgebracht. Online is weinig reactie terug te vinden van Nederlandse kijkers. In mijn herinnering is Bagdad Café een feelgood movie met een bittere twist, waarin minitieus de saaie leegheid van het bezinestation en motel aan de snelweg in de woestijn getoond wordt. De film sluit af met een vrolijk, redelijk kneuterig, over de top musical-nummer. Het is fijn wegzweven met deze fantasy. Bij de vertoning in Kino Klub Goethe in 2017 applaudiseerde het publiek na afloop, dat is een mooie triomf 30 jaar na de release. 
 
Opnieuw was ik vooral onder de indruk van het charisma van Jack Palance, die hier niet veel meer doet dan jofel heen en weer lopen en koffie drinken. Wat een prachtige gestalte en wat een onthechtheid, los van pretenties. Zijn personage is de enige in deze film die wat er ook gebeurt wel goed in zijn vel zit en hij kan dat met onderkoelde humor uitstralen.
 
Hier volgen drie reacties van Engelstalige filmkijkers op Bagdad Cafe.
 
Audience comment
“Bizarre, eccentric, and for the most part quite wonderful film. Jasmin, a tourist from Bavaria, Germany, walks away from her husband in the middle of the Mojave Desert and eventually stumbles upon a rundown roadside cafe/motel/gas station, managed by the stressed out and overworked Brenda (CCH Pounder, The Shield). The two characters clash as they try to make sense of each other; Brenda is suspicious of Jasmin as she arrived without a car and with a suitcase full of men's clothes and magic tricks. Jasmin, meanwhile, fills her time by befriending Brenda's children and setting to work at cleaning the motel, much to Brenda's irritation. Gradually (this is a slow paced film), the two form an understanding and a friendship, and the cafe is soon attracting lots of visitors due to word-of-mouth. The film is graced with very unusual but strong performances from the two leads, and from some stunning photography and off-kilter editing. [-]”
Bron: https://www.rottentomatoes.com/m/bagdad_cafe
 
Review by film critic Roger Ebert
“[-] Percy Adlon, the director, maintains a certain bleak undercurrent of despair, of crying babies and unpaid bills and young people who have come to the ends of their ropes. He is saying something in this movie about Europe and America, about the old and the new, about the edge of the desert as the edge of the American Dream. I am not sure exactly what it is, but that is comforting; if a director could assemble these strange characters and then know for sure what they were doing in the same movie together, he would be too confident to find the humor in their situation. The charm of "Bagdad Cafe" is that every character and every moment is unanticipated, obscurely motivated, of uncertain meaning and vibrating with life.”
Bron: http://www.rogerebert.com/reviews/bagdad-cafe-1988
 
Kenschets in Time Out
“[-] A wish-fulfilling fable about culture-clash and the melting-pot, it's also firmly grounded in telling and cinematically original observations. Adlon's method is at once intimate, quirky and affirmative: precise evocation of place, expressive colours, and a slow build-up of characters, allow him to raise the film effortlessly into realms of fantasy, shafted with magic and moments of epiphany.”
Bron: https://www.timeout.com/london/film/bagdad-cafe
 
Bagdad Cafe / Out of Rosenheim
D., 1987, 108 min
Regie: Percy Adlon
 
Documentatie
 
Recensies