Das Leben ist eine Baustelle (1997)


Bijna tien jaar na de Wende in 1989 en de Duitse hereniging in 1990 is het dagelijks leven in de nieuwe hoofdstad Berlijn vooral gekenmerkt door een eindeloze bouwput, het symptoom van een resolute verandering en vernieuwing. De vreugde van vrijheid en verbroedering ging gepaard met een gevoel van vervreemding en de noodzaak tot een letterlijke en figuurlijke heroriëntatie.
 
Tegen dit decor van veranderingen zijn een aantal speelfilms gemaakt die impliciet een tijdsbeeld geven van een stad in transformatie, zoals onder andere het up-tempo sprookje Lola Rennt (Tom Tykwer, 1998), of het grimmige stadsbeeld in Nachtgestalten (Andreas Dresen, 1999). Ook Das Leben ist eine Baustelle geeft een indringend beeld van het leven in Berlijn aan het einde van de jaren negentig, dat letterlijk nog in de steigers staat. Deze bitterzoete komedie toont op onderkoeld hilarische wijze de verwikkelingen en problemen in het leven van de hoofpersonen en hun pogingen om daarop te reageren.
 
“Das Leben ist eine Baustelle is a film about possibilities of relationship, between inhabitants of the city under construction, and between the past and the present states of that city.”
Andrew J. Webber (2006) ‘Falling Walls, Sliding Doors, Open Windows: Berlin on Film after the Wende’, URL: http://www.gfl-journal.de/1-2006/webber.pdf
 
Het verhaal
De jonge arbeider Jan Nebel moet niet alleen de dood van zijn vader zien te verwerken, maar ook het verlies van zijn baan, de betaling van een hoge geldboete en het vooruitzicht van een aids-test. Toch is de film te kenschetsen als een romantische komedie, want in al deze problemen schuilt ook iets positiefs, zoals de ontmoeting met mogelijk de vrouw van zijn leven.
 
De regisseur
Das Leben ist eine Baustelle was de eerste speelfilm van regisseur Becker. De wereldpremière vond plaats in 1997 op het filmfestival van Berlijn. Het scenario schreef hij samen met Tom Tykwer, die al internationaal succes had gehad met zijn debuutfilm Die tödliche Maria (1993) en Winterschläfer (1997). Ze waren allebei ook betrokken bij de oprichting van het Berlijnse filmproductiebedrijf X-Filme Creative Pool.
 
Wolfgang Becker studeerde aan de Berlijnse filmacademie, zijn eindexamenfilm Schmetterlinge was gebaseerd op een kort verhaal van Ian McEwan. Deze middellange film werd bekroond met de Student Film Award (de Oscar voor de beste studentenfilm) en hij verwierf hiermee ook een Gouden Luipaard op het filmfestival van Locarno.
 
Becker kreeg internationale bekendheid met de vrolijk-kritische nostalgie komedie Goodbye Lenin! (2003), die we in november 2014 in Kino Klub Goethe vertoond hebben. Becker maakte  ook de korte film Krankes Haus, als onderdeel van de omnibusfilm Deutsland09: 13 Kurze Filme zur Lage der Nation. Zijn nieuwste film is nog in post-production: Ich und Kaminsky (2015).
 
Documentatie