The Lady of the Pavement (1929)


Wat een verrassing, geserveerd in de Cinematek in Brussel, juni 2012. 

Het verhaal is eenvoudig: de setting is Parijs in de 19e eeuw. Een jonge Pruisische baron heeft zich verloofd met een Franse gravin. Hij is helemaal hoteldebotel, maar ontdekt dat zij een minnaar heeft. In jonge overmoed beledigt hij haar, met de verachtelijke opmerking dat hij nog liever met een straatmadelief trouwt. Dit is over de grens van het toelaatbare in het diplomatieke verkeer op niveau, de gravin zint daarom op wraak. Ze vraagt haar oudere vertrouweling een aantrekkelijke jonge dame van lichte zeden te vinden, deze voldoende bij te scholen en dan haar de jonge Pruisische blaag te laten verleiden. De keuze valt op een zangeres van de nachtclub ‘De rokende Hond’, geweldig vertolkt door Lupe Velez. Daarna kun je de rest wel uittekenen: de jongeman wordt inderdaad verliefd, en zij ook. Hij is uiteraard Teutoons verontwaardigd als hij de valstrik eindelijk ontdekt, op hun trouwdag. Zij is vervolgens in alle staten van wanhoop, maar dan volgt het happy end.
 
De grote troef van deze film is Lupe Velez. Ze is een Mexicaanse actrice en zangeres die in deze film een Spaanse identiteit moet hebben, maar hoe dan ook een geweldige vurigheid en weerbaarheid uitstraalt. Wat een energieke lichaamstaal gooit ze in de strijd, tegenover de klanten van de nachtclub, de mannen in haar leven en de snode hertogin in het bijzonder!  Verwonderlijk hoeveel humor een film van Griffith kan hebben, het lijkt wel alsof Ernst Lubitsch de regie heeft gedaan.
 
“ The project was a work-for-hire assignment for Griffith, whose style was increasingly viewed by the fast-evolving Hollywood industry as old-fashioned. While there’s nothing visionary about Lady of the Pavements, there’s a restrained elegance to his direction. Working with both modern innovator Karl Struss and his old collaborator Billy Bitzer, he moves the camera with an almost self-conscious design, but he proves himself a solid storyteller, a smooth hand with actors and a director with an eye for composition and imagery. Pre-Hopalong Cassidy Boyd is a strapping all-American version of a Prussian officer and Goudal, with her piercing eyes and haughty elegance, is the epitome of privileged arrogance, which gives Velez room to steal the show. She’s just as much a peasant dynamo as she is in The Gaucho (1927), but less tempestuous than playful and innocently impulsive. She and Griffith imbue the spirited directness of her character with an honesty of intention and action.
The film was one of many silent production retooled in the wake of The Jazz Singer to apply synchronized sound to a few scenes and was originally released with a synchronized score on disc, with songs recorded by Lupe Velez. Those discs, which proved to be problematic during the film’s original release, have been long lost but some of the songs, including the Irving Berlin original “Where Is the Song of Songs for Me?,” were resurrected by pianist Donald Sosin and vocalist Joanna Seton. They originally accompanied the film at Pordenone, with Seton’s soprano filling in for Velez. For San Francisco, they had unearthed two more of the songs and added them to the live score, giving even more of a hint at the original film. While it’s hardly the lost Griffith masterpiece, this resurrection helps reassess the conventional assessment of Griffith’s decline in the late twenties.”
Sean Axmaker, in Parallax View (22 July 2009), URL: http://parallax-view.org/2009/07/22/silents-please-the-san-francisco-silent-film-festival-2009-part-1/
 
“Although issued with a synchronized musical score, some dialogue sequences, and one Irving Berlin song sung by Lupe Velez, the soundtrack for this film, recorded on disc, is thought to have vanished. Sound discs 6 and 8 are preserved in the UCLA Film and Television Archives, where other sound discs are at this time is unknown. The film itself survives in the Mary Pickford Archives.” (IMDB.com)
 
VS 1929, 85 min,
Regie David Wark Griffith. Gebaseerd op het verhaal ‘La Paiva’, van Karl Gustav Vollmoeller. Camera: Karl Struss, Billy Bitzer.
Met: Lupe Velez (Nanon), Jetta Goudal (Countess Diana des Granges), Albert Conti (Baron Finot), Henry Armetta (Papa Pierre), William Boyd (Count Karl Von Arnim).